امشب یکی از دوستان خبر  درگذشت واسیلی آلکسیف را داد. آلکسیف وزنه بردار شوروی در دهه 70 میلادی، و در زمانی که این کشور بر ورزش جهان و وزنه برداری آقایی میکرد، با فاصله زیادی قویترین مرد دنیا بود. او جانشین شایسته وزنه بردار نامدار شوروی و قهرمان المپیک 1968 مکزیک، لئونید ژابوتینسکی (اولین قهرمان سنگین وزنی که من شناختم) بود. اولین قهرمانی الکسیف در مسابقات جهانی 1970 بود. الکسیف تا سال 1977 در هر مسابقه ای که شرکت کرد، مدال طلا گرفت.  در نتیجه به طور پیاپی در 6 قهرمانی جهان و 2 المپیک مونیخ و مونترال، طلا گرفت. مسابقات وزنه برداری تا سال 1972 در 3 حرکت یک ضرب، دو ضرب و پرس انجام میشد، و پس از المپیک 1972 مونیخ، حرکت پرس به دلیل فشاری که به کمر و ستون مهره ها وارد میکرد حذف شد، و از آن زمان تاکنون، مسابقات وزنه برداری در دو حرکت انجام میگیرد. در مجموع 3 حرکت، الکسیف  اولین نفری بود که در 1970 به 600 کیلوگرم رسید و رکورد جاودانه مجموع 3 حرکت برابر 645 کیلوگرم تا ابد در اختیار او است.

    آلکسیف مهندس معدن و قهرمانی با شخصیت بود. در سالهای قهرمانیش همانند رضازاده و اخیرا سلیمی بی رقیب بود. یادم است که آلمانی ها در المپیک مونیخ، خیلی روی رودولف مانگ آلمانی به عنوان رقیب الکسیف تبلیغ کردند، ولی در صحنه مبارزه، تفاوت کلاس این دو به خوبی ثابت شد، و مانگ با فاصله زیاد نسبت به الکسیف دوم شد. در آن زمان، ایران در مافوق سنگین بسیار ضعیف بود، و هرگز یک وزنه بردار ایرانی با الکسیف رقابت نکرد. بهترین قهرمان ایرانی در این وزن در آن زمان، اکبر شکرالهی بود که طلای بازیهای آسیایی را به دلیل ضعف سنگین وزنهای آسیا در آن زمان را به دست آورد، ولی نتیجه او در بازیهای آسیایی در 2 حرکت، بیش از 120 کیلوگرم کمتر از رکورد آلکسیف بود.

   پس از الکسیف، سلطان رحمانوف جانشین او و قویترین مرد دنیا شد، گرچه صلابت الکسیف چیز دیگری بود. به نظر من، پس از الکسیف تا زمان ظهور رضازاده هیچ قهرمانی در فوق سنگین، چنین اقتداری نداشت. جالب آنکه در آن زمان، هرگز در خواب هم نمی دیدیم، با اقتدارکامل و طولانی سنگین وزنهای روس در وزنه برداری، و ضعف مفرط ایران در وزنهای بالای وزنه برداری در سطح جهان، روزی وزنه برداران ایرانی در این وزن، حرف اول را در جهان بزنند و یا مانند مسابقات امسال، طلا و نقره این وزن را مقتدرانه کسب کنند.

    الکسیف در سالهای  دهه 80 ، در شورایعالی منطقه خود (ریازان) انتخاب شد. مدتی نیز مربی تیم ملی وزنه برداری شوروی شد، و در این دوره نیز موفق بود. او در سال 1999 به عنوان بهترین ورزشکار قرن بیستم شناخنه شد، و قطعا نام او همواره جایگاه ویژه ای در تاریخ ورزش خواهد داشت. الکسیف یادآور دوران اقتدار شوروی در وزنه برداری جهان است. اقتداری که در دهه 80 توسط بلغارستان و در اواخر قرن بیستم تاکنون توسط چین زیر سئوال رفته است.