خداحافظ مارتی
رفتگان – ارنست بورگناین (1917-2012) :
همیشه چهره ارنست بورگناین را با خنده ای دوست داشتنی بر لب که در آن دندانهای فاصله دارش مشخص است، مجسم میکنم. هنر پیشه ای که تماشاگر با او احساس صمیمیت میکند، و مانند ستارگان هالیوود با او احساس فاصله نمیکند. او اکثرا چهره ای میان جمعیت بود، گرچه چهره ای شاخص. در "این گروه خشن"، او در حد سایر اعضای گروه آدم کشت، ولی حسابش با بقیه جدا بود. نه مانند ویلیام هولدن (پایک) عبوس و دست نیافتنی بود، و نه مانند وارن اوتس شرور و تلخ. او برای من "ارنست بورگناین" بود، با همان خنده ها و همان صمیمیت (گرچه خنده هایش در این فیلم به خاطر نقشش بعضا حالت شریرانه داشت).
ارنست بورگناین به مفهوم واقعی کلمه، یک Supporting Actor ولی از نوع شاخص و اعلای آن بود. در نقشهای منفی نیز بازی کرد، ولی حالت دوست داشتنی قیافه او در این نقشها هم به چشم میخورد، و اشکالی هم نداشت. مگر همه نقش منفی ها باید شکل جک پالانس باشند.
او در فیلم مارتی(1955) نقش اول را بازی کرد. نقش قصابی مهربان و ساده دل که فکر میکرد به خاطر قیافه اش زنی به او توجه ندارد. او با مادرش زندگی میکرد، مردی تنها و بدون رفیق بود. نهایتا در یک مجلس رقص با زنی با مشکلاتی مشابه خودش روبرو میشود، و پس از فراز و نشیبهایی نهایتا این دو به هم می رسند. بورگناین به خاطر بازی درخشانش در مارتی اسکار بهترین هنرپیشه مرد را برد. همین که هنرپیشه ای با چهره ای معمولی اسکار را آن هم در دهه 50 و در اوج دوران ستاره سازی هالیوود می برد، نشانگر هنر ارنست بورگناین است. لیست برندگان سالهای 1951 تا 1960 را به ترتیب مینویسم تا بهتر به حرف من پی ببرید. همفری بوگارت، گاری کوپر، ویلیام هولدن، مارلون براندو، ارنست بورگناین، یول براینر،آلک گینس، دیوید نیون، چارلتون هستون، برت لنکستر . جدا ارنست بورگناین این وسط چه میکند. متاسفانه بردن اسکار نیز باعث نشد نقشهای اول به او پیشنهاد شود. یکی از معدود نقشهای اصلی که از او به خاطر دارم، در فیلم قانون و بی نظمی اثر ایوان پاسر است.
آخرین فیلمی که از او دیدم (RED (2010 است. در این فیلم او مسئول بایگانی کهنه کاری در CIA است، که به خوبی هوای قدیمی های سازمان و مغضوبین امروز را دارد، ولی این قدیمی ها امثال بروس ویلیس و جان مالکوویچ هستند، که زمانی که بورگناین با امثال ویلیام هولدن، فرانک سیناترا، گاری کوپر همبازی بود، جز خانواده شان کسیامثال بروس ویلیس را نمیشناخت. بلی، این یکی از ویژگیهای ارنست بورگناین است. 60 سال بازیگری. کمتر بازیگری این رکورد را دارد.
اگر بخواهم فقط یک عکس از ارنست بورگناین را برای بزرگداشت او انتخاب کنم، عکس زیر را که در آن خنده واقعیش به مناسبت نقطه اوج زندگی حرفه ای او دیده میشود، برمی گزینم. یادش گرامی.
